When You Veer Off Course / Rotadan Sapınca ( EN-TR)

Driven by a desire to explore places I’ve never been to or seen, I’ve often found myself taking roads I didn’t know. But now I start every journey with a map. After carefully studying the map, I immerse myself in entirely different stories along the imaginary route I’ve drawn in my mind. The app I use most for maps is Google Maps. When I enter my destination, I often look at the distance while reviewing the alternative routes that appear. After checking the distance, I also look at the twists and turns of the road, the towns it passes through, its proximity to the sea, and which mountains it runs near. These details always serve as clues for me. The routes you think are the shortest can sometimes lead you into a dead end.

Daha önce hiç gitmediğim ya da görmediğim yerleri keşfetme arzusuyla, sık sık kendimi bilmediğim yollara çıkarken buluyorum. Ama artık her yolculuğa bir harita ile başlıyorum. Haritayı dikkatle inceledikten sonra, zihnimde çizdiğim hayali güzergâh boyunca bambaşka hikâyelerin içine dalıyorum. Haritalar için en çok kullandığım uygulama Google Haritalar. Hedefimi girdiğimde, genellikle mesafeyi kontrol ederken ortaya çıkan alternatif rotaları da incelerim. Mesafeyi kontrol ettikten sonra yolun virajlarını, geçtiği kasabaları, denize olan yakınlığını ve hangi dağların yanından geçtiğini de incelerim. Bu detaylar benim için her zaman ipucu görevi görür. En kısa olduğunu düşündüğünüz rotalar bazen sizi çıkmaza sokabilir.

Translated with DeepL.com (free version)

When planning my route, I try to pay attention to every detail along the way—businesses, forests, parks, and historical sites. These details can lead me to beauties that no one else notices. Sometimes I ask myself questions. Where will this road take me? Where can I stop here? If I get lost, will anyone be able to reach me? I ask myself all these questions before setting out. Even the risk of getting lost excites me a little. Of course, it also makes me a bit anxious.

Rotamı oluştururken, yol üstünde bulunan işletme, orman, park ve tarihi eser niteliği taşıyan her detaya bakmaya gayret ediyorum. Bu detaylar beni kimsenin dikkat etmediği güzelliklere de çıkarabiliyor. Bazen de kendi kendime sorular soruyorum. Bu yol beni nereye sürükleyecek? Burada nerede mola verebilirim? Kaybolursam bana ulaşabilirler mi? Tüm bu soruları yola çıkmadan önce kendime soruyorum. Kaybolma riski bile beni biraz heyecanlandırıyor. Tabi biraz da tedirginleşiyorum.

When I look closely at some maps, I find myself veering off onto paths that look like thin lines. Sometimes, as I’m riding through the forest, the navigation stops working, and my location disappears. When I reach a spot with no signal, I keep going down the road ahead of me. Until I come to a fork in the road. That’s when the voice inside me speaks up. My first voice tells me I need to keep going, while my second voice tells me I need to turn back. I usually keep going. In other words, I always listen to my first voice.

Bazı haritalara dikkatli incelediğimde ince bir çizgi gibi görünen yollara da sapıyorum. Bazı durumlarda ormanın içinden giderken navigasyonun sesi kesilir, bulunduğum nokta kaybolur. Çekmeyen bir noktaya vardığımda önümdeki yoldan devam ederim. Ta ki bir yol ayrımına gelene kadar. İşte o anlarda içimdeki ses ortaya çıkar. İlk sesim, ilerlemem gerektiğini, ikinci sesim ise, geri dönmem gerektiğini söyler. Ben çoğunlukla devam ediyorum. Yani her zaman ilk sesimi dinlerim.

I’m speaking from my own experience. Some roads aren’t shown on maps. Most of the roads that appear abandoned and unused aren’t included in navigation systems. These are the paths people have created with their own skills. The best part is receiving a greeting from an elderly man while driving down a narrow village road, or seeing the smiling faces of children playing soccer on the grass—it makes me very happy. These are the small joys found in the details that aren’t on the map.

Yaşadığım tecrübelere dayanarak söylüyorum. Bazı yollar haritalarda görünmez. Atıl durumunda görünen olan ve kullanılmayan yolların çoğu navigasyonda olmuyor. Bu yollar insanın kendi becerileriyle oluşturdukları yollar oluyor. En güzeli de dar bir köy yolunda ilerlerken yaşlı bir amcanın selamını almak, çimlerde top oynayan çocukların gülümseyen yüzlerine şahit olmak beni çok mutlu ediyor. Bu detaylarda navigasyonda olmayan küçük mutluluklardır.

Of course, not every journey ends in a happy adventure. Sometimes I really can’t find my way out of those narrow paths I’ve taken. Either I get lost or I have to turn back. The narrow roads where I struggle to turn my car around, and the hills I have to drive down in reverse, are a real ordeal for me. Most of my time is spent on the road. I don’t have any time left for adventure. And then there’s the fatigue and stress...

Elbette her yol mutlu bir macerayla sonlanmıyor. Bazen gerçektende girdiğim o ince çizgilerden çıkamıyorum. Ya kaybolurum ya da geri dönmek zorunda kalıyorum. Aracımı döndürmek için uğraştığım dar yollar, geri geri inmek zorunda kaldığım yokuşlar benim için tam bir çile oluyor. Zamanımın çoğu yolda geçiyor. Maceraya atılacak zamanım kalmıyor. Tabi bir de yorgunluk ve stres...

One day, I was walking along a narrow, rocky path toward a slope densely covered with pine trees in a wooded area. As I tried to find my way, I followed the areas where footprints had formed in the ground beneath my feet. I made my way through the bushes, grass, and thorns as far as I could. When I reached the very top, I saw a clearing among the trees. As I walked toward the clearing, I realized I had come to the edge of a cliff. It was then that I saw, right before me and beneath my feet, the magnificent view of a town and a vast expanse of blue stretching into infinity. It was, in a word, a perfect view.

Bir gün ormanlık bir alanda çam ağaçlarının yoğun olduğu yamaca doğru dar taşlı bir yolda yürüyordum. Yolumu bulmaya çalışırken bastığım topraklarda ayak izi oluşmuş alanarı takip ettim. O çalıların otların ve dikenlerin arasından çıkabildiğim kadar çıktım. Tam tepe noktasına ulaştığımda ağaçların arasından bir boşluk gördüm. Boşluğa doğru yürüdüğümde bir uçurumun kenarına geldiğimi fark ettim. İşte o an karşımda ayaklarımın altında bir kasabanın muhteşem görüntüzü ve sonsuzluğa uzanan bir mavilik gördüm. Tek kelimeyle mükemmel bir manzaraydı.

Now I’m setting a new course. Maybe I’ll take a wrong turn again. Maybe the GPS will warn me. But I’ll still listen to that inner voice. Because I love setting out on new discoveries and adventures along paths not marked on the map.

Şimdi yeni bir rota çiziyorum. Belki yine yanlış yola sapacağım. Belki GPS beni uyaracak. Ama yine de o iç sesimi dinleyeceğim. Çünkü haritada işaretlenmemiş yollarda yeni keşiflere ve maceralara atılmayı seviyorum.