A One-Day Ankara Adventure: Train, Exam Stress, Friendship, and Small Beautiful Moments (eng-tr)

My last exam took me to Ankara once again, but this time the journey felt very different. It was not a long trip with a suitcase and hotel plans. It was a one-day adventure. I went in the morning, took my exam, met one of my dear friends, had a lovely dinner, and returned to Istanbul at night. It was tiring, but it was also one of those days that stays in your memory.

Son sınavım beni bir kez daha Ankara’ya götürdü ama bu kez yolculuk çok farklı hissettirdi. Bu, valizle ve otel planıyla yapılan uzun bir seyahat değildi. Günü birlik bir maceraydı. Sabah gittim, sınavıma girdim, sevdiğim bir arkadaşımla buluştum, güzel bir yemek yedim ve gece İstanbul’a döndüm. Yorucuydu ama hafızamda kalacak günlerden biri oldu.

*I collect all my photo via chatgpt in this photo.

Before leaving home, I did something different too. Normally, after the morning prayer, I sit on the balcony and study. For many days, that was my routine. But on this exam morning, I did not study at all. I took my coffee, water, and beetroot juice, sat on the balcony, and simply watched the sunrise for almost an hour. That quiet time felt very precious to me.

Evden çıkmadan önce de farklı bir şey yaptım. Normalde sabah namazından sonra balkona oturup ders çalışırdım. Uzun zamandır rutinim buydu. Ama bu sınav sabahı hiç ders çalışmadım. Kahvemi, suyumu ve kırmızı pancar suyumu alıp balkona oturdum ve yaklaşık bir saat sadece güneşin doğuşunu izledim. O sessiz vakit benim için çok değerliydi.

Sometimes we think we always need to do more, study more, and push harder. But that morning reminded me that resting the mind is also important. I had studied enough. I had done my best. So I just watched the sky slowly change color. It was a calm beginning before a long and stressful day.

Bazen hep daha fazlasını yapmamız, daha çok çalışmamız ve kendimizi daha fazla zorlamamız gerektiğini düşünüyoruz. Ama o sabah bana zihni dinlendirmenin de önemli olduğunu hatırlattı. Yeterince çalışmıştım. Elimden geleni yapmıştım. Bu yüzden sadece gökyüzünün yavaş yavaş renk değiştirmesini izledim. Uzun ve stresli bir gün öncesi çok sakin bir başlangıçtı.

This time I also traveled by high-speed train. I am not sure if a five-hour train ride can really be called “high-speed,” but it was still a very comfortable journey. I chose business class and paid around 1,500 Turkish lira, which is roughly 32 USD, depending on the exchange rate. For that comfort, I think it was a very good choice.

Bu kez hızlı trenle de seyahat ettim. Beş saat süren bir yolculuğa gerçekten “hızlı tren” denir mi bilmiyorum ama yine de çok rahat bir yolculuktu. Business bölümünden yer aldım ve yaklaşık 1.500 TL ödedim; bu da kura göre yaklaşık 32 dolar ediyor. Bu konfor için bence çok güzel bir tercihti.

The seats were wide, the distance between the seats was very good, and the atmosphere was peaceful. Since the train left early in the morning, breakfast was served, and I did not know that. It was a very sweet surprise. I had also brought my own tea and nuts with me because I have been trying to eat more carefully lately.

Koltuklar genişti, koltuklar arasındaki mesafe çok iyiydi ve ortam çok huzurluydu. Tren sabah erken saatte hareket ettiği için kahvaltı ikram edildi ve ben bunu bilmiyordum. Benim için çok tatlı bir sürpriz oldu. Yanımda kendi çayım ve kuruyemişim de vardı çünkü son zamanlarda beslenmeme daha dikkat etmeye çalışıyorum.

I am trying to eat healthier these days, so I try not to eat everything outside. Still, that breakfast was really good for me. I did not eat everything at once. I kept the juice and cake for later, and that turned out to be a very good decision. Sometimes small things like this make a difficult day much easier.

Bu aralar daha sağlıklı beslenmeye çalışıyorum, bu yüzden dışarıdan her şeyi yememeye dikkat ediyorum. Yine de o kahvaltı bana gerçekten çok iyi geldi. Her şeyi bir anda yemedim. Meyve suyunu ve keki daha sonraya sakladım ve bu çok iyi bir karar oldu. Bazen böyle küçük şeyler zor bir günü çok daha kolay hale getiriyor.

There was also a very sweet elderly lady sitting next to me. She could not walk around very easily, but she was so kind. In the train, there was a small shared area where tea, coffee, and small snacks were sold. At one point, she bought tea for both of us. It was such a small but beautiful detail of the journey.

Yanımda da çok tatlı yaşlı bir teyze vardı. Çok rahat kalkıp dolaşamıyordu ama çok ince bir insandı. Trende çay, kahve ve küçük ikramlıkların satıldığı ortak küçük bir alan vardı. Bir ara ikimize de çay aldı. Yolculuğun küçük ama çok güzel detaylarından biriydi bu.

I love these small human moments during travel. Sometimes a journey is not only about the road, the city, or the destination. It is also about the people we meet for a short time. Maybe we never see them again, but their kindness stays with us.

Seyahatlerde böyle küçük insan hikâyelerini çok seviyorum. Bazen yolculuk sadece yol, şehir ya da varış noktası değildir. Kısa süreliğine karşılaştığımız insanlar da o yolculuğun bir parçası olur. Belki onları bir daha hiç görmeyiz ama nezaketleri aklımızda kalır.

After about five hours, I arrived in Ankara. From the station, I took a short minibus ride to the exam area. The weather was very hot, and before the exam I needed to pray. So I went to the prayer room. It was cool, quiet, and peaceful inside. I had almost two hours before the exam, and I spent that time there.

Yaklaşık beş saat sonra Ankara’ya vardım. Gardan sonra sınav alanına gitmek için kısa bir minibüs yolculuğu yaptım. Hava çok sıcaktı ve sınavdan önce namaz kılmam gerekiyordu. Bu yüzden mescide gittim. İçerisi serin, sessiz ve huzurluydu. Sınava yaklaşık iki saat vardı ve o zamanı orada geçirdim.

Honestly, it was much better than sitting in a café. I studied a little, rested a little, and tried to calm myself. After a while, I felt hungry and weak. I think my blood sugar was low because of the long journey and exam stress. Then I ate the cake and drank the juice from the train breakfast. It felt perfect at that moment.

Açıkçası bir kafede oturmaktan çok daha iyi geldi. Biraz ders çalıştım, biraz dinlendim ve kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Bir süre sonra acıkmaya ve halsiz hissetmeye başladım. Sanırım uzun yolculuk ve sınav stresi yüzünden şekerim düşmüştü. Sonra trenden kalan keki yedim ve meyve suyunu içtim. O an gerçekten çok iyi geldi.

The exam was stressful because this lesson felt like a summary of the other three lessons. There were many topics, numbers, percentages, dates, and small details. I was afraid everything would mix in my mind. Thankfully, the exam was not as bad as I expected. I still confused some things, but I hope I will get the score I want.

Sınav stresliydi çünkü bu ders sanki diğer üç dersin özeti gibiydi. Çok fazla konu, rakam, yüzde, tarih ve küçük detay vardı. Her şeyin zihnimde karışmasından korkuyordum. Şükürler olsun, sınav beklediğim kadar kötü değildi. Yine de bazı şeyleri karıştırdım ama inşallah istediğim puanı alırım.

After the exam, I felt tired but lighter. One of the best parts of going to Ankara is meeting people I love there. This time, I met one of my dear friends and her sister. They were very kind and treated me to dinner. After a long train ride, an exam, and hours of stress, that dinner felt like a real reward.

Sınavdan sonra yorgundum ama üzerimden bir yük kalkmış gibiydi. Ankara’ya gitmenin en güzel taraflarından biri orada sevdiğim insanlarla görüşmek. Bu kez çok sevdiğim arkadaşlarımdan biriyle ve kız kardeşiyle buluştum. Çok ince davrandılar ve bana yemek ısmarladılar. Uzun tren yolculuğu, sınav ve saatler süren stresten sonra o yemek gerçek bir ödül gibi geldi.

We went to a beautiful place and had a very nice meal. I ate a meat dish with rice, but I cannot remember its name right now. My friend and I chose the same dish, and her sister had köfte. I was really hungry, so I enjoyed every bite. I also ate some of the bread on top of the dish because I truly needed energy.

Güzel bir mekâna gittik ve çok güzel bir yemek yedik. Ben pilavlı, kırmızı etli bir yemek yedim ama şu an adını hatırlayamıyorum. Arkadaşımla aynı yemeği seçtik, kız kardeşi ise köfte yedi. Gerçekten çok acıkmıştım, bu yüzden her lokması çok iyi geldi. Yemeğin üzerindeki ekmekten de biraz yedim çünkü gerçekten enerjiye ihtiyacım vardı.

There were also salad, onions, small meze plates, and plain soda on the table. I tried to stay balanced because I knew I would travel again at night. My flight back to Istanbul was late, and I did not want to eat another big meal at a very late hour. So I ate well at dinner and tried to continue the evening more lightly.

Masada salata, soğan, küçük mezeler ve sade soda da vardı. Dengeli olmaya çalıştım çünkü gece tekrar yolculuk yapacağımı biliyordum. İstanbul’a dönüş uçağım geç saatteydi ve çok geç bir saatte tekrar büyük bir yemek yemek istemiyordum. Bu yüzden akşam yemeğinde güzelce yedim ve gecenin devamını daha hafif geçirmeye çalıştım.

At the end, I could not say no to my friend. Two bowls of sütlaç came to the table, and three of us shared them with tea. In Turkey, tea after a meal always feels like a small tradition. Of course, this place was not exactly like Aspava, which I shared before. In Aspava, many treats and desserts come as part of the experience. But this dinner was also very warm and special in its own way.

En sonunda arkadaşımı kıramadım. Masaya iki sütlaç geldi ve üç kişi çayla birlikte paylaştık. Türkiye’de yemekten sonra çay içmek her zaman küçük bir gelenek gibi geliyor. Tabii burası daha önce paylaştığım Aspava gibi değildi. Aspava’da birçok ikram ve tatlı deneyimin bir parçası oluyor. Ama bu yemek de kendi içinde çok sıcak ve özeldi.

After dinner, we walked a little and then went to another place. The weather was still hot, so we wanted to drink something cold. There was a newly opened place around the 1071 area, and we sat there for a while. It was also very pleasant. Sometimes after a busy day, sitting somewhere calmly with friends feels like the best part of the whole day.

Yemekten sonra biraz yürüdük ve sonra bir yere daha geçtik. Hava hâlâ sıcaktı, bu yüzden soğuk bir şeyler içmek istedik. 1071 civarında yeni açılmış bir yer vardı, oraya oturduk. Orası da çok keyifliydi. Bazen yoğun bir günün ardından arkadaşlarla sakin sakin bir yerde oturmak günün en güzel kısmı olabiliyor.

Ankara has a calm but strong feeling for me. Maybe because I lived there before, maybe because many important memories are connected to this city. Every time I come back, I feel both like a visitor and like someone returning to an old chapter of life.

Ankara’nın benim için sakin ama güçlü bir hissi var. Belki daha önce orada yaşadığım için, belki de birçok önemli anım bu şehirle bağlantılı olduğu için. Her geri döndüğümde hem bir ziyaretçi gibi hissediyorum hem de hayatımın eski bir bölümüne dönmüş gibi oluyorum.

Later at night, I went to the airport and flew back to Istanbul. By the time I reached home, it was around 3 a.m. I was very tired, but also very thankful. The day had started with sunrise, coffee, beetroot juice, and a quiet balcony. Then it continued with a train ride, a kind elderly lady, exam stress, prayer, friendship, food, tea, and a night flight.

Gecenin ilerleyen saatlerinde havalimanına gittim ve İstanbul’a uçakla döndüm. Eve vardığımda saat yaklaşık gece 3’tü. Çok yorgundum ama aynı zamanda çok şükür doluydum. Gün güneşin doğuşu, kahve, kırmızı pancar suyu ve sessiz bir balkonla başlamıştı. Sonra tren yolculuğu, nazik bir teyze, sınav stresi, dua, dostluk, yemek, çay ve gece uçuşuyla devam etti.

Now my exams are over, and that feels strange. On one side, I feel relieved. A big weight has been lifted from my shoulders. On the other side, I feel a little empty. When you study for a long time, your mind gets used to having a goal every day. Suddenly, when that goal is finished, you ask yourself, “What should I do now?”

Şimdi sınavlarım bitti ve bu biraz tuhaf hissettiriyor. Bir yandan rahatladım. Üzerimden büyük bir yük kalktı. Diğer yandan kendimi biraz boşlukta hissediyorum. Uzun süre ders çalışınca insanın zihni her gün bir hedefi olmasına alışıyor. Bir anda o hedef bitince kendine “Şimdi ne yapmalıyım?” diye soruyorsun.

But I do not want to lose my discipline. I want to keep reading, learning, writing, and working on myself. This one-day Ankara trip reminded me that a person can carry many things in one day: stress, hope, prayer, study, hunger, friendship, fatigue, and gratitude.

Ama disiplinimi kaybetmek istemiyorum. Okumaya, öğrenmeye, yazmaya ve kendim üzerinde çalışmaya devam etmek istiyorum. Bu günü birlik Ankara yolculuğu bana şunu hatırlattı: İnsan bir günün içine çok şey sığdırabiliyor; stres, umut, dua, çalışma, açlık, dostluk, yorgunluk ve şükür.

So this was my latest Ankara adventure: one day, one train, one exam, one dinner, and many small beautiful moments. It was not a perfect day, but it was a real one. And maybe that is why I loved it. Because the best journeys are not always the easiest ones. Sometimes, they are the ones that make us feel stronger when we return home.

İşte benim son Ankara maceram böyleydi: bir gün, bir tren, bir sınav, bir yemek ve birçok küçük güzel detay. Mükemmel bir gün değildi ama gerçek bir gündü. Belki de bu yüzden sevdim. Çünkü en güzel yolculuklar her zaman en kolay olanlar değildir. Bazen eve döndüğümüzde bizi daha güçlü hissettiren yolculuklardır.